Inne

Kodeks Przedszkolaka

czyli

normy i zasady obowiązujące

Publicznym Przedszkolu nr 2 w Rzeszowie

Mając na uwadze bezpieczeństwo, a także dobre wychowanie, w naszej placówce zostały wypracowane normy i zasady pobytu dzieci w przedszkolu nazwane Kodeksem Przedszkolaka. Są one znane i przestrzegane przez wszystkich pracowników przedszkola.

Tak czytelnie i jasno nakreślone granice dają dzieciom wiedzę, czego od nich oczekujemy oraz uczą świadomego wyboru dobrych zachowań.

1. Zasady zachowania się w sali

- wchodząc do sali witam się mówiąc dzień dobry, a wychodząc do widzenia,

- poruszam się spokojnie, nie biegam, dbam o bezpieczeństwo innych,

- nie wychodzę z sali bez zgody nauczycielki,

-biorę udział w zajęciach, wykonuję polecenia,

- czekam na swoją kolej, podnoszę rękę, gdy chcę coś powiedzieć,

- po skończonej zabawie, sprzątam zabawki i odkładam je na swoje miejsce,

- książki oglądam przy stoliku, dbam o to by się nie zniszczyły,

- pełnię obowiązki dyżurnego na rzecz grupy,

- wrzucam śmieci do kosza,

- zachowuję się po cichu, gdy: inni pracują, odpoczywają, słuchamy bajek, muzyki relaksacyjnej, mamy zajęcia i uczymy się,

-chętnie uczestniczę w zajęciach i zabawach zdobywając nową wiedzę i nabywając doświadczenie,

- zgodnie bawię się z koleżankami i kolegami, nie sprawiając im przykrości.

2. Zasady zachowania się podczas spożywania posiłków

- dbam o kulturalne zachowanie się podczas posiłku,

-przy stoliku siedzę prosto z nogami pod stolikiem,

-kiedy czekam na posiłek nie bawię się sztućcami, by nie zrobić krzywdy sobie bądź koledze obok,

-samodzielnie spożywam posiłek posługując się łyżką bądź widelcem,

-staram się zjadać całe porcje, ponieważ wiem, jakie to jest ważne dla mojego prawidłowego rozwoju,

-w czasie posiłków nie rozmawiam, aby się nie zakrztusić,

-to, czego nie lubię, nie zrzucam na podłogę lub stolik, ale odkładam na brzeg talerza,

-wstając od stolika zasuwam krzesełko, tak by nikomu nie przeszkadzało.

3. Zasady zachowania się w łazience i korzystania z toalety

-ustawiam się w rzędzie i cierpliwie czekam na swoją kolej,

-przestrzegam ustalonej kolejności: najpierw korzystam z toalety załatwiając potrzeby fizjologiczne, a następnie dokładnie myję ręce,

-zawsze po sobie spłukuję wodę w toalecie,

-nie wychodzę z toalety nie ubrany/a,

-staram się myć ręce, tak by nie nachlapać na podłogę

-oszczędnie zużywam wodę i mydło, pamiętam by zakręcić kran,

-jeśli potrzebuję pomocy, zgłaszam się do pani,

-jeśli potrzebuję skorzystać z toalety w czasie zabaw lub zajęć, informuję o tym nauczyciela.

4. Zasady zachowania się w szatni

-przed wejściem do budynku otrzepuję buty z piasku, błota lub śniegu i wycieram
o wycieraczkę,

-zachowuję się cicho, spokojnie, poruszam się ostrożnie,

-pamiętam o kolejności zakładania i zdejmowania odzieży,

-odzież wieszam na wieszaku oznaczonym moim znaczkiem, buty ustawiam na swojej półce,

-nie ruszam rzeczy w szafkach kolegów,

-gdy ubiorę się pierwszy spokojnie czekam na resztę grupy lub pomagam innym, gdy tego potrzebują.

5. Zasady zachowania się w ogrodzie przedszkolnym

-przed wyjściem do ogrodu, korzystam z toalety,

-do i z ogródka wchodzę i wychodzę ustawiony w pary,

-bawię się we wcześniej ustalonej przez nauczyciela przestrzeni,

-nie oddalam się od grupy,

-słucham poleceń pani i zawsze przychodzę na jej wezwanie,

-bawię się tak, by nie stwarzać zagrożenia dla innym,

-bawię się zgodnie, dzieląc się zabawkami,

-na zjeżdżalnię wchodzę pojedynczo, z właściwej strony, uważając na inne dzieci,

-cierpliwie czekam na swoją kolej gdy zabawki są chwilowo zajęte.

6. Zasady zachowania się podczas wycieczek i spacerów

-idę zwartą grupą, para za parą, jedną stroną chodnika,

-pilnuję się pani i grupy, nie oddalam się,

-słucham poleceń nauczyciela,

-nie rozmawiam z osobami nieznanymi i nie biorę od nich żadnych słodyczy lub zabawek,

-kiedy chcę skorzystać z toalety, informuję o tym nauczyciela,

-do toalety idę tylko pod opieką osoby dorosłej,

-do autokaru wchodzę pojedynczo,

-w autokarze siadam na wyznaczonym przez nauczyciela miejscu,

-podczas przejazdu siedzę na swoim miejscu, nie spaceruję.

Staramy się

- używać magicznych słów: proszę, przepraszam, dziękuję, poproszę, dzień dobry, do widzenia

- szanować kolegów

- być kochanym i umieć kochać

- być uprzejmi i uczciwi

- bawić się zgodnie

- szanować własność innych

- słuchać poleceń dorosłych

- dbać o książki i zabawki

- dbać o czystość i porządek podczas zabawy i pracy

- szanować pracę innych

-okazywać to, co myślimy i czujemy

- dbać o czystość i schludność swojego wyglądu

- bawić się bezpiecznie

- spożywać wszystkie posiłki w przedszkolu

- dbać o miłą atmosferę w grupie

W naszym przedszkolu stosujemy system pozytywnego wsparcia Nagrody są rodzajem uznania i akceptacji oraz mobilizują do dalszych wysiłków. Wzmocnienia negatywne są czasem na przemyślenie, dokonywania lepszych wyborów w przyszłości.

Materiały z Rady Szkoleniowej

w Publicznym Przedszkolu Nr 2 w Rzeszowie

„Kluczowe kompetencje - rozwijanie, kształtowanie i upowszechnianie.”

Opracowała: mgr Katarzyna Dzioch

Kompetencje Kluczowe, czyli jakie umiejętności warto kształcić w przedszkolu, aby w przyszłości dzieci poradziły sobie- nie tylko w szkole.

Kompetencje kluczowe to ostatnio często spotykane określenie pojawiające się w kontekście edukacji postrzeganej jako uczenie się przez całe życie. Zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2016r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie formułuje definicję tego pojęcia, które rozumiane jest jako połączenie wiedzy, umiejętności i postaw odpowiednich do sytuacji. Jak kształtować je w przedszkolu?

Kompetencje kluczowe to te, których wszystkie osoby potrzebują do samorealizacji i rozwoju osobistego, integracji społecznej zatrudnienia, co ma bezpośredni związek z aktywnością obywatelską i szeroko rozumianą postawą patriotyczną. Pojęcie ujmowane w takim kształcie dotyczy każdej osoby w konkretnym momencie życia i nie jest uzależnione od jej wieku, bo chodzi o zasób wiedzy, umiejętności i postawy determinujące zachowanie w danej sytuacji. Skoro problem ujmowany jest w pespektywie całego życia , należałoby rozumieć, że u jego schyłku każda osoba powinna osiągnąć jakieś maksimum kompetencji kluczowych. W pewnym sensie tak jest, ponieważ w bagażu życiowych doświadczeń mieści się wiele kompetencji kluczowych, ale nie każda osoba z wiekiem osiąga takie same kompetencje. Składa się na to wiele czynników m.in. edukacja instytucjonalna. Wiele zależy więc od warunków, jakie tworzymy dzieciom w przedszkolu. Pamiętajmy, że kształcenie kompetencji kluczowych nie dotyczy tylko dzieci, ale także nauczycieli, którzy rozwieź podlegają procesowi „uczenia się przez całe życie”. Dyrektor jako osoba odpowiedzialna za ten proces powinien mieć to na uwadze.

Dla określenia zadań edukacyjnych szkoły odniesieniem przestaje być jedynie wiedza czerpana z dyscyplin naukowych, a staje się nim uczeń i jego perspektywy życiowe.

1. umiejętność pracy w zespole

2. umiejętność posługiwania się nowoczesną techniką informatyczną i komunikowania się

3. umiejętność rozwiązywania problemów

4. umiejętność wysłuchiwania innych i brania pod uwagę ich punktów widzenia

5. umiejętność korzystania z różnych źródeł informacji

6. porozumiewanie się w kilku językach

7. łączenie i porządkowanie rozmaitych porcji wiedzy

8. umiejętność radzenia sobie z niepewnością i złożonością

9. umiejętność organizowania i oceniania własnej pracy.

Zalecenie unijne ustala osiem kompetencji kluczowych:

1. Porozumiewanie się w języku ojczystym, czyli zdolność wyrażania i interpretowania pojęć, myśli, uczuć, faktów i opinii w mowie i piśmie (rozumienie ze słuchu, mówienie, czytanie i pisanie) oraz językowej interakcji w odpowiedniej i kreatywnej formie w pełnym zakresie kontekstów społecznych i kulturowych,

2. Porozumiewanie się w językach obcych, co obejmuje – oprócz głównych wymiarów umiejętności porozumiewania się w języku ojczystym – mediację i rozumienie różnic kulturowych. Stopień biegłości zależy od kilku czynników oraz możliwości rozumienia ze słuchu, mówienia, czytania i pisania,

3. Kompetencje matematyczne i podstawowe kompetencje naukowo-techniczne. Kompetencje matematyczne obejmują umiejętność rozwijania i wykorzystywania myślenia matematycznego w celu rozwiązywania problemów wynikających z codziennych sytuacji, z naciskiem na proces, działanie i wiedzę. Podstawowe kompetencje naukowo-techniczne dotyczą opanowania, wykorzystywania i stosowania wiedzy oraz metod objaśniających świat przyrody. Obejmują one rozumienie zmian powodowanych przez działalność ludzką oraz odpowiedzialność poszczególnych obywateli,

4. Kompetencje informatyczne obejmują umiejętne i krytyczne wykorzystywanie technologii społeczeństwa informacyjnego (TSI), a tym samym podstawowych umiejętności w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych

5. umiejętność uczenia się jest związana ze zdolnością konsekwentnego uczenia się, organizowania własnego procesu uczenia się, indywidualnie oraz w grupach, odpowiednio do własnych potrzeb, a także świadomością metod i możliwości,

6. kompetencje społeczne i obywatelskie. Kompetencje społeczne to kompetencje osobowe, interpersonalne i międzykulturowe oraz wszelkie formy zachowań przygotowujących osoby do skutecznego i konstruktywnego uczestnictwa w życiu społecznym i zawodowym. Jest to związane z dobrem osobistym i społecznym. Ważne jest zrozumienie zasad postępowania i zwyczajów w różnych społeczeństwach i środowiskach, w których funkcjonują dane osoby.

7. Poczucie inicjatywy i przedsiębiorczość to zdolność do wcielania pomysłów w czyn. Jest to kreatywność, innowacyjność i podejmowanie ryzyka, a także zdolność do planowania przedsięwzięć i prowadzenia ich dla osiągnięcia zamierzonych celów. Dana osoba ma świadomość kontekstu swojej pracy i jest zdolna do wykorzystywania pojawiających się szans.

8. Świadomość i ekspresja kulturowa, co obejmuje docenianie znaczenia twórczego wyrażania idei, doświadczeń i emocji za pośrednictwem szeregu środków wyrazu (muzyki, sztuk teatralnych, literatury i sztuk wizualnych).

Zasób umiejętności, jakie powinny osiągnąć dzieci w wieku przedszkolnym, określa podstawa programowa wychowania przedszkolnego. Zatem nauczyciele realizujący program lub program wychowania przedszkolnego z pewnością mają swój wkład w stopniowe nabywanie umiejętności kluczowych.

Szczególna rola dyrektora. Nauczyciele powinni mieć świadomość tego, jakie kompetencje kluczowe kształtują u dzieci, z którymi pracują. Dlatego też warto, aby dyrektor zwracał uwagę na cele zajęć i planowane działania pod kątem rozwijania u dzieci wszystkich kompetencji kluczowych. Zadaniem dyrektora jest także wspomaganie nauczycieli w realizacji ich obowiązków, w tym przypadku w rozumieniu i wykorzystywaniu swoich umiejętności do kształtowania kompetencji kluczowych u dzieci. Pamiętajmy, że kompetencje kluczowe dotyczą uczenia się przez całe życie, a zatem uczą się nie tylko dzieci , ale także nauczyciele. Ma to odzwierciedlenie w realizacji wymagania: Procesy wspomagania rozwoju i edukacji dzieci są zorganizowane w sposób sprzyjający uczeniu się”, gdzie nauczyciele pracują zespołowo, wspólnie planują przebieg procesów edukacyjnych, współpracują przy ich realizacji i analizują efekty swojej pracy, pomagają sobie nawzajem i wspólnie rozwiązują problemy. Zarządzanie przedszkolem, czyli wymóg ministerialny dotyczący dyrektora, także wskazuje na konieczność i jego „uczenia się przez całe życie”.

Materiały z Rady Szkoleniowej pt. „Niebieska Karta” z dnia 22.11.2018r.

Opracowała: mgr Katarzyna Dzioch

Przemoc domowa – definicja: Jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny (naruszenie nietykalności cielesnej, wolności, działania powodujące cierpienia psychiczne).
PRZEMOC – ZNĘCANIE

- Agresja może być, wyjątkowo, aktem jednorazowym (OCENI TO ewentualnie, SĄD).

- Przemoc, znęcanie się – działania sprawcy są ciągłe, nagminne, dolegliwe -(sprawca ma świadomość, że osoba przez niego krzywdzona ucierpi w wyniku jego działań). Sprawca ma przewagę nad ofiarą, ta zaś nie może przeciwstawić się przemocy, lub może to uczynić w niewielkim stopniu.

FORMY PRZEMOCY:

PRZEMOC FIZYCZNA

Przemoc fizyczna - popychanie, odpychanie, policzkowanie, szczypanie, kopanie, duszenie, bicie otwartą ręką i pięściami, ciskanie - bicie przedmiotami, oblewanie płynami (wrzątkiem, żrącymi), porzucanie w niebezpiecznej okolicy, wyrzucanie z pojazdów, nieudzielanie koniecznej pomocy.

PRZEMOC PSYCHICZNA

Wyśmiewanie poglądów, religii, pochodzenia, narzucanie własnych poglądów, karanie przez odmowę uczuć, zainteresowania, szacunku, stała krytyka, wmawianie choroby psychicznej, izolacja społeczna, domaganie się posłuszeństwa, ograniczanie snu i pożywienia, stosowanie bezprawnych gróźb, szantażowanie (w tym zabójstwem lub samobójstwem), degradacja werbalna (wyzywanie, poniżanie, upokarzanie, zawstydzanie).

STALKING (uporczywe nękanie) Nowe przestępstwo w Kodeksie karnym od 2011 r.

Jest to uporczywe, złośliwe nagabywanie, naprzykrzanie się, prześladowanie – zagrażające bezpieczeństwu innej osoby (śledzenie, składanie niepożądanych propozycji– także elektronicznie, nachodzenie osobiste bądź rodziny). Grozi za to do 3 lat więzienia.

PRZEMOC SEKSUALNA (dotyczy dorosłych i dzieci)

Wymuszanie pożycia seksualnego, wymuszanie nieakceptowanych pieszczot i praktyk seksualnych, wymuszanie seksu z osobami trzecimi, sadyzm, wymuszanie oglądania pornografii i powtarzanie zachowań tam oglądanych, itp.

PRZEMOC EKONOMICZNA

Odbieranie zarobionych pieniędzy, uniemożliwianie podjęcia pracy zarobkowej, niezaspokajanie podstawowych, materialnych potrzeb członków rodziny, okradanie członków rodziny i in.

ZANIEDBYWANIE

Niezaspokajanie podstawowych potrzeb (w tym dziecka) zarówno fizycznych (właściwe odżywianie, ubieranie, ochrona zdrowia, edukacja itp.) jak i psychicznych (poczucie bezpieczeństwa, miłość rodzicielska, troska, i in.).

FAZY CYKLU PRZEMOCY

  1. Narastanie napięcia oraz agresji sprawcy.
  2. Faza gwałtownej przemocy.
  3. Faza „miodowego miesiąca” (gdy sprawca wyładował już złość – zmienia zachowanie (tłumaczy i usprawiedliwia się, ma poczucie winy, okazuje skruchę, przeprasza, przynosi prezenty).

Reakcja sprawcy podczas interwencji bezpośredniej:

Postawa „niewiniątka”:

} Dziecko ma siniaki – przewróciło się.

} Dzieci pochowane po kątach: - są nieśmiałe.

} Groził zabiciem, itp. – „Co to, żartować nie można?”.

} Sprawca - jak twierdzi – jest rodzinny, towarzyski i spokojny, a to poświadczą sąsiedzi.

} To co się stało zostało źle zrozumiane, a poza tym to rodzinna sprawa.

PROCES WIKTYMALIZACJI OFIARY

} Traci poczucie bezpieczeństwa,

} Zaczyna źle o sobie myśleć,

} Traci do siebie zaufanie („pewność siebie”),

} Wycofuje się z normalnego życia (zaczyna izolować się od innych),

} Zaczyna przystosowywać się do roli ofiary i przestaje się bronić,

} Traci nadzieję i poczucie godności,

} W odruchu desperacji może podjąć zamach na życie swoje lub sprawcy.

MITY O PRZEMOCY W RODZINIE

} „Przemoc w rodzinie to prywatna sprawa i nikt nie powinien się wtrącać” (nieprawda)

} „Przemoc zdarza się tylko w rodzinach z marginesu społecznego” (nieprawda)

} „Przemoc jest wtedy, gdy są widoczne ślady na ciele ofiar” (nieprawda)

} „Jeśli ktoś jest bity to znaczy, że na to zasłużył” (nieprawda)

} „Policja nie powinna interweniować w sprawach rodzinnych” (nieprawda)

} „Ofiary przemocy w rodzinie akceptują przemoc” (nieprawda).

} „To był jednorazowy incydent, który się nie powtórzy” (nieprawda).

} „Gdyby ofiara naprawdę cierpiała nie odeszłaby od sprawcy” (nieprawda).

} „Przyczyną przemocy w rodzinie jest alkohol” (nieprawda).

} „Osoby używające przemocy muszą być chore psychicznie” (nieprawda).

„Niebieska karta” jako procedura:

} Widzi problem, natomiast oddziela go od konkretnej osoby interweniującej (z pomocą pokrzywdzonym mogą przychodzić osoby, które nie uczestniczyły w żadnym stopniu we wcześniejszych interwencjach).

} Jest dowodem procesowym (natomiast sama, jako dokument, nie ma automatycznej mocy sprawczej).

NIEBIESKA KARTA (podstawy prawne)

} Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. O przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. Nr 180 poz. 1493 z późn. zm.), a także Art. 207 Kodeksu Karnego.

} Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskiej Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz. U. Nr 209 poz. 1245).

} Art. 96 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego („osobom wykonującym władzę rodzicielską lub pieczę nad małoletnim zakazuje się stosowania kar cielesnych”).

ZWIĄZKI SZKOŁY Z NIEBIESKĄ KARTĄ

  1. Organ prowadzący szkoły i placówki (gmina) oświatowe ma obowiązek stworzenia zespołów interdyscyplinarnych mających zająć się problematyką przemocy w rodzinie.
  2. W ramach zespołów interdyscyplinarnych mogą pracować grupy robocze, w skład których muszą wejść przedstawiciele oświaty.

Zadania grup roboczych

} Opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach przemocy w rodzinie.

} Monitorowanie rodzin, w których dochodzi do przemocy.

} Dokumentowanie działań na rzecz pomocy rodzinie dotkniętej przemocą.

} Analizowanie efektów tych działań.

PROCEDURA „NIEBIESKIEJ KARTY”

W każdym z indywidualnych przypadków przemocy w rodzinie może zajść potrzeba wdrożenia procedury „Niebieskiej Karty”. Procedura ta obejmuje ogół czynności podejmowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie.

WSZCZĘCIE PROCEDURY

Następuje wypełnienie formularza „Niebieska Karta- A”

Formularz ten zawiera:

} Dane osoby co do której jest podejrzenie, że jest dotknięta przemocą.

} Dane osoby podejrzewanej o to, że tę przemoc stosuje.

} Następnie ten formularz przekazuje się przewodniczącemu gminnego zespołu interdyscyplinarnego koordynującego działania zespołu (formularz „B” przekazuje się osobie dotkniętej przemocą).

Specjalna procedura „Niebieskiej Karty” dotycząca dzieci

} Czynności odbywające się w ramach procedury przeprowadza się w obecności rodzica, opiekuna prawnego lub faktycznego.

Jeżeli osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc wobec dziecka są rodzice (opiekunowie prawni), przeprowadza się w obecności pełnoletniej osoby najbliższej w rozumieniu Art. 115§ 11 Kodeksu karnego.

} Działania z udziałem dziecka powinny być podejmowane w miarę możliwości w obecności psychologa.

} Formularz „Niebieska Karta B” jest przekazywany rodzicowi, opiekunowi prawnemu bądź faktycznemu albo osobie, która zgłosiła podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie.

ZASADY POSTĘPOWANIA Z OSOBĄ DOŚWIADCZAJĄCĄ PRZEMOCY

Podczas rozmowy z osobą doświadczającą przemocy należy:

} Okazać jej szacunek i zrozumienie (decyzja o wezwaniu pomocy jest próbą przeciwstawienia się sprawcy, podejmowaną często w sytuacji skrajnego zagrożenia).

} Zwracać uwagę na wszelkie sygnały mogące świadczyć o stosowaniu przemocy (ślady pobicia, oznaki lęku, drżenie rąk, brak równowagi emocjonalnej, rozdrażnienie, płacz, apatia) .

} Zapewnić, że jesteśmy tu, by jej pomóc.

} Uważnie wysłuchać relacji z przebiegu zdarzenia.

} Wyraźnie nazwać to, co spotkało osobę jest rzeczywiście przemocą.

} Okazać, że przemoc w rodzinie jest problemem, którym zajmuje się też prawo karne. Zapewnić osobę, że nie jest winna temu, co się stało. Że winien jest sprawca przemocy.

} Powiedzieć, że nic nie usprawiedliwia przemocy i nikt nie ma jej prawa stosować.

} Dać wsparcie i zapewnić, że prawo jest po ich stronie, że mają prawo się bronić i zapewnić, że są ludzie i miejsca, gdzie mogą uzyskać pomoc.

} Dostarczyć konkretnych informacji gdzie i jaką pomoc mogą uzyskać i zmotywować do skorzystania z oferty tej pomocy.

Zasady rozmowy z osobą doświadczającą przemocy

Nie wolno:

} Okazywać zniecierpliwienia, irytacji, złości.

} Obciążać ją odpowiedzialnością za to, co się wydarzyło.

} Stawać po stronie sprawcy przemocy.

} Namawiać, by pogodziła się z sytuacją.

} Okazywać lekceważenia wobec faktu przemocy

} Odmawiać pomocy do czasu, gdy nie złoży doniesienia o przestępstwie

} Podważać wiarygodności ofiar.

} Namawiać do zmiany zachowania jako gwarancji ustania przemocy.

} Mówić jej, że musi sobie sama poradzić. Obarczaj ją odpowiedzialnością za to, co się stanie ze sprawcą po ujawnieniu przemocy.

Szczególne zadania nauczycieli w sytuacji stwierdzenia stosowania przemocy domowej wobec dziecka

} Natychmiastowe powiadomienie dyrektora szkoły o zaistniałej sytuacji.

} Wezwanie do szkoły rodziców (opiekunów prawnych bądź faktycznych) podejrzanych o stosowanie przemocy, poinformowanie ich o konsekwencjach stosowania przemocy – przy zachowaniu reguł absolutnego bezpieczeństwa dziecka.

} Niezwłoczne zawiadomienie policji lub prokuratury o powzięciu podejrzenia popełnienia ściganego z urzędu przestępstwa stosowania przemocy w rodzinie .

} W sytuacji podejrzenia, że powrót dziecka do domu zagraża jego bezpieczeństwu (zdrowiu lub życiu) powiadomienie policji celem zapewnienia dziecku bezpiecznego miejsca pobytu.

} Zapewnienie pomocy lekarskiej (z wezwaniem służb ratunkowych włącznie).

} Włączenie członków rodziny dziecka nie stosujących wobec niego przemocy do współpracy.

} Skierowanie pisma do sądu rodzinnego wnioskującego o wgląd sądu w sytuację dziecka w rodzinie.

} Podobne wnioski można wystosować do innych instytucji i służb.

} Uczestniczyć czynnie w rozwiązywaniu indywidualnych przypadków w gminnym Zespole Interdyscyplinarnym.

TELEFON INFORMACYJNY DLA OSÓB MAJĄCYCH PROBLEMY Z PRZEMOCĄ W RODZINIE

W godzinach pracy Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Wojewódzkim Centrum Zarządzania Kryzysowego funkcjonuje telefon przeznaczony wyłącznie do kontaktu z osobami uwikłanymi w problem przemocy domowej (także informacyjny) jego numer to: 987.

Specjalistyczne ośrodki wsparcia w woj. podkarpackim:

} SOW-Gorzyce, ul. 11 listopada 12;
tel.: 15 83 62 370

} SOW Nowa Sarzyna, ul. Łukasiewicza 3, tel.: 17 24 13 813; 17 78 63 055

Wybrane organizacje pozarządowe w woj. Podkarpackim

} Stowarzyszenie Wspierania Zasobów Ludzkich Rzeszów, ul. Reformacka 6,
tel.: 668 667 554

} Stowarzyszenie „Tarcza” – Stalowa Wola,
ul. Wojska Polskiego 5, tel.: 15 842 09 40

 

Projekt graficzny: Wasacz.pl   Realizacja: veeo
© 2009-2020 Publiczne Przedszkole Nr 2 w Rzeszowie